خاستگاه ونزوئلا

اعتقاد بر این است که نام ونزوئلا از نام یک نقشه کش (آمریگو وسپوچی) که به همراه آلونسو د اوخدا درسال ۱۴۹۹ به سواحل شمال غربی خلیج ونزوئلا سفر کرد، گرفته شده باشد. گروه به محض رسیدن به شبه جزیره گوآخیرا، روستاهای پایه بلند متمایزی (پالافیتوها) را مشاهده کردند که مردم بومی آنو بر روی آب ساخته بودند. دیدن این مناظر، صحنه شهر ونیز ایتالیا را در ذهن وسپوچی زنده کرد و در نتیجه نام ونیسیلا به منطقه داده شد. برخی بر این باورند که این واژه معنای ‹‹ ونیس کوچک›› داشته و بعدها پس از تغییراتی به ونزوئلا تبدیل شده‌است. مورخان دیگر (مخصوصا فرانسیسکو هرا لوک) خاطر نشان می‌سازند که پسوند اسپانیایی-zuela دارای بار منفی و تحقیرآمیز است (مثل mujerzuela, cazuela)، از این رو آنها معتقدند که نام انتخاب شده بیشتر معنای ‹‹ ونیس درجه دوم›› را القا می‌کند.

از سوی دیگر، مارتین فرناندز انسیکو، جغرافی دان اسپانیایی، که یکی از اعضای همان گروه بوده‌است، در اثر خود به نام Summa de Geografía چنین می‌آورد که جمعیتی که قبلا به آن اشاره شد، Veneciuela خوانده می‌شدند و اینکه منطقه بر روی صخره بزرگ صافی ساخته شده بود. بر اساس این نظریه واژه Venezuela' می‌تواند یک واژه بومی باشد. با وجود این، نظریه اولی که مطرح شد، موافقان بیشتری دارد و به عنوان نسخه مورد قبولی که خاستگاه نام ونزوئلا را مشخص می‌سازد، مقبولیت یافته‌است.


تاریخچه استعمار

ونزوئلا برای اولین بار در سال ۱۵۲۲تحت استعمار اسپانیا قرار گرفت. در واقع، اولین محل استقرار دائمی امپراطوری اسپانیا در آمریکای جنوبی در منطقه‌ای بود که امروزه کومانا نامیده می‌شود. قسمت اعظمی از ونزوئلا سرانجام بخشی از نیو گاراندا شد و بخشهای شرق ونزوئلا بخشی از نیو اندلوس شد. پس از چند شورش نافرجام، ونزوئلا تحت رهبری فرنسیسکو دی می‌راندا، که یکی از فرماندهان انقلاب فرانسه بود، در ۵ جولای ۱۸۱۱ استقلال خود را از اسپانیا اعلام کرد. با این حال، حکومت و تسلط کامل بر منطقه توسط داخلی‌ها، پس از پیروزی سیمون بولیوار آزادی بخش در ‹‹جنگ کارابوبو›› در ۲۴ ژوئن ۱۸۲۱، با کمک ژنرال خوزه آنتونیو پائز، و کمکهای ویژه فرمانده ارشد آنتونیو خوزه دی سوکره، که بولیوار طبق نقشه جنگ او عمل کرد و همچنین بعد از پیروزی خوزه پرودنسیو پادیلا در ‹‹جنگ دریایی دریاچه ماراکایبو›› در ۲۴ ژولای ۱۸۲۳ به دست آمد.
"قلعه سانتا روزاً یک قلعه مربوط به دوران استعمار اسپانیا است که برای دفاع از جزیره مارگاریتا در برابر دزدان دریایی یا دیگر مهاجمان خارجی ساخته شده بود

مجلس نیو گرانادا کنترل ارتش گرانادایی را به بولیوار سپرد که پس از آن او در راه آزادی چندین کشور را فرماندهی کرد و جمهوری جدیدی با نام کلمبیا تشکیل داد ( که برای متمایز ساختن آن از جمهوری کلمبیا به آن کلمبیا بزرگ یا بزرگتر نیز گفته می‌شد) و شامل کلمبیا، پاناما و و نزوئلای امروزی بود. پس از این مرحله، او ارتش خود را به سمت جنوب هدایت و فرماندهی کرد، پرو را آزاد و بولیوی را از سلطه اسپانیایی‌ها آزاد و آن راخلق کرد (نام این کشور از روی نام این منجی و آزادی بخش انتخاب شده و در گذشته بخشی از پرو، با نام ‹‹ آلتو پرو›› بوده‌است. قرار بود ‹‹آنتونیو خوزه دی سوکره›› که در جنگهای زیادی برای بولیوار پیروزی به ارمغان آورد، به عنوان جانشین طبیعی بولیوار انتخاب شود، تا اینکه او در بروکوس کشته شد. پس از جنگ استقلال، ونزوئلا به همراه کلمبیا و اکوادور تبدیل به بخشی از گران کلمبیا شدند تا اینکه در ۱۸۳۰، بولیوی طی یک شورشی به رهبری ‹‹ خوزه آنتونیو پائز›› از مجموعه فوق الذکر جدا شده و خود را به عنوان یک حکومت جمهوری مستقل اعلام کرد. پائز اولین رئیس جمهور ونزوئلا شد.

بی ثباتی سیاسی، درگیری‌های سیاسی و حاکمیت دیکتاتوری مشخصه اصلی تاریخ ونزوئلا درسالهای زیادی از قرن نوزدهم و اوائل قرن بیستم بوده‌است. .[۱] . پس از مرگ خوآن ویسنته گومز در سال ۱۹۳۵ و فروخوابی موقت حکومت اتوریته، مبارزات دموکراتیک سرانجام در سال ۱۹۵۸ باعث شد نیروهای نظامی از مداخله مستقیم در سیاست ملی خودداری کنند. از آن سال تاکنون، ونزوئلا به طور مدام ازحاکمیت دموکراتیک غیر نظامی برخوردار بوده‌است که البته این روند نیز کاملا خالی از درگیری و اختلاف نبوده‌است. رئیس جمهور فعلی ونزوئلا هوگو چاوز است که پس از حمله آمریکا به عراق به یکی از منتقدان تند جورج بوش، رئیس جمهور آمریکا تبدیل شده‌است. چاوز بلافاصله پس از به قدرت رسیدن در سال ۱۹۹۸، سیاستهای عوام گرایانه اقتصادی را در کشور به اجرا گذاشت. ونزوئلا عضو جامعه ملل آمریکای جنوبی ‹‹SACN›› است.


سابقه کشور ونزوئلا

ونزوئلا دارای بخشی از منابع بزرگ گاز و نفت جهان است. این کشور به طور ثابت یکی از واردکنندگان اصلی نفت به آمریکا است. کشور ونزوئلا یکی از بزرگترین صادر کنندگان نفت خام و به عنوان اولین و بزرگترین در قاره آمریکا می باشد. بخش نفت به عنوان هسته مرکزی اقتصاد این کشور محسوب می شود. ونزوئلا به عنوان یکی از اعضای مهم سازمان OPEC ، یکی از واردکنندگان عمده نفت جهان است. در سال 2010، ونزوئلا به میزان 2/3 کادریلیون BTU انرژی مصرف نموده است. نفت، اصلی ترین منبع انرژی در این کشور می باشد. 20 درصد از تولید انرژی در این کشور توسط نیروگاه های بادی، آبی و گاز طبیعی و مابقی توسط ذغال سنگ تامین میشود. طی دهه گذشته میزان مصرف نفت در بخش انرژی این کشور از 36 درصد به 47 رسیده که آن به علت تخصیص یارانه توسط دولت به سوخت نفتی این کشور بوده است


نفت کشور ونزوئلا

کشور ونزوئلا به عنوان هشتمین صادر کننده عمده نفت جهان به شمار می آید. طبق گزارشات منتشر شده در مجله نفت و گاز در سال 2001، کشور ونزوئلا دارای ذخیره نفتی معادل با 211 بیلیون بشکه نفت خام بوده و در رتبه دوم جهان قرار دارد. عمده ذخایر نفت در ونزوئلا در نوار Orinoco قرار دارد. ذخایر نفت این کشور پس از اجرای پروژه اکتشاف Magna Reserva به 316 بیلیون بشکه رسید


اکتشاف و تولید کشور ونزوئلا

بر طبق تخمین EIA، ونزوئلا مقدار 47/2 میلیون بشکه در روز فرآورده های نفتی در سال 2011 تولید نموده است. از این مقدار، 24/2 میلیون بشکه نفت خام بوده و مابقی گاز مایع می باشد. طبق استاندارد ها و اندازه گیری موجود، نفت خام ونزوئلا از نوع سنگین و حاوی مقدار زیادی گوگرد می باشد (نفت شور). در نتیجه عمده نفت این کشور به پالایشگاه های داخلی ارسال می گردد. بیشترین میزان تولید نفت در این کشور مربوط به حوزه نفتی Maracaibo بوده که تقریبا نیمی از تولید نفت خام این کشور را تامین می نماید. بسیار از پایگاه های استخراج و تولید نفت این کشور قدیمی و نیازمند تعمیر و نگهداری می باشد. محاسبات نشان می دهد PdVSA بایستی 3 بیلیون دلار صرف نگهداری این تاسیسات بنماید تا بتواند کاهش نرخ تولید 25 درصدی نفت این کشور را جلوگیری نماید.


خطوط انتقال و گاز طبیعی مایع ( LNG ) در ونزوئلا

طی سالهای اخیر، کشور ونزوئلا با بهره گیری از شبکه انتقال گازی به طول 2750 مایل اقدام به تامین و انتقال گاز جهت مصرف داخلی نموده که خط لوله 190 مایلی Centro Occident ، پایگاه های تولید را به یکدیگر و به شبکه توزیع متصل می نماید. خط انتقال ICO با اتصال بخش شرقی کشور به قسمت غربی آن، انتقال گاز جهت مصرف در پروسه استخراج نفت را آسانتر می نماید. بر طبق ظرفیت مورد انتظار پس از تکمیل در سال 2012، خط لوله ICO ظرفیت انتقالی بالغ بر 520 میلین فوت مکعب در روز را خواهد داشت. بعلاوه خط لوله 300 مایلی Sinor Gas ،گاز را از حوزه های خشکی به Sucre و Anzoategui انتقال می دهد. در سپتامبر 2008، ونزوئلا قرارداد اولیه ای بر توسعه و راه اندازی پروژه های تولید گاز مایع ( LNG ) با سه شرکت مجری امضا نمود. اگرچه PdVSA قرارداد هایی با بعضی شرکت های بین المللی جهت راه اندازی پروزه های LNG مبنی بر سرمایه گذاری و تولید امضا نموده ولی با توجه به مشکلات موجود مذاکره و هزینه ها، اجرای آن تا سال 2014 به تاخیر خواهد افتاد.


حوزه نفت سنگین در کشور ونزوئلا Orinoco

ونزوئلا بیلیون ها بشکه ذخایر نفت سنگین و قیر طبیعی در حوزه Orinoco در مرکز کشور دارد. طبق محاسبات سازمان تحقیقات جغرافیایی آمریکا، کشور ونزوئلا دارای ذخیره ای معادل 315 بیلیون بشکه نفت سنگین در این حوزه است. شرکت PdVSA پروژه استخراج از Orinoco را با نام Magna reserve در سال 2005 شروع نموده که طی آن حوزه Orinoco را به چهار حوزه کوچکتر و 28 قسمت جهت استخراج نفت از آن تقسیم نموده است.


صادرات در کشور ونزوئلا

آمار اخیر نشان می دهد که صادرات ونزوئلا به میزان 50 درصد نسبت به اوج خود، 06/3 میلیون بشکه در روز، در سال 1996 کاهش پیدا کرده است. با توجه به مزایای جغرافیایی و وجود پالایشگاه های ویژه فرآوری و پالایش نفت خام در آمریکا، ونزوئلا، عمده نفت خود را به این کشور صادر می نماید. بعد از کشور های کانادا، مکزیک و عربستان، کشور ونزوئلا چهارمین تامین کننده نفت آمریکا می باشد. البته واردات نفت آمریکا از این کشور اخیرا کاهش پیدا کرده است. در سال 2011، آمریکا به میزان 951 هزار بشکه نفت خام و فرآورده های پتروشیمی از کشور های ونزوئلا وارد نموده که برابر 3/8 درصد از کل واردات این کشور می باشد


اطلاعات جغرافیایی

  • مساحت: ۹۱۶٬۴۴۵کیلومتر مربع
  • رتبه در جهان از بعد مساخت: 33
  • تراکم جمعیت: ۳۰,۲‎ کیلومتر مربع
  • رتبه در جهان از لحاظ تراکم جمعیت: 173
  • مختصات جغرافیایی
    • شرقی: .
    • شمالی: ′۳۰°۱۰
    • غرب: ′۵۸°۶۶
  • منطقه زمانی: EAT
  • جمعیت: ۲۸٬۱۹۹٬۸۲۲
  • زبان رسمی: اسپانیایی
  • دین رسمی: ندارد
  • پایتخت: کاراکاس

جهت مشاهده کلیک کنید

اطلاعات سیاسی و اقتصادی

  • نوع حکومت: جمهوری فدرالی
  • واحد پول: VEB Bolivares ونزوئلا
  • اقتصاد: نفت ، کشاورزی
  • منابع طبیعی: نفت ، موجودات دریایی،آهن، بوکسیت، طلا و الماس
  • صادرات
    • 0: 0 0
  • تولید ناخالص داخلی
    • ۲۰۰۳: ۲۰۸٫۳ ملیارد دلار

جهت مشاهده کلیک کنید