جایگاه کویت براساس ذخایر نفتی

 

کویت ششمین ذخایر بزرگ نفتی را دارا است و یکی از ده صادر کننده ی برتر فراورده های نفتی جهان به شمار می رود . براساس اعلام مجله‌ی نفت و گاز در سال 2011 مرزهای سرزمینی کویت مقدار 101.5ملیارد بشکه نفت ثبت شده را تا به الان را در خود جای داده است که این رقم حدود 7درصد از کل نفت دنیا است. 
باقی ذخایر (ذخایر اضافی) کشور کویت با کشور عربستان است که سهم کویت در منطقه ی مشترک با عربستان سعودی 50درصد و حدوداً پنج ملیارد بشکه می باشد. برآورد کلی از ذخایر نفتی کویت عدد 104ملیارد بشکه است که این برآورد که به عقیده ی برخی تحلیلگران و تعدادی نمایندگان پارلمان در کمترین حالت به 48 ملیارد بشکه می رسد.

نمودار ترتیب کشورها بر اساس ذخایر نفتی آنها
 
منبع: سازمان انرژی ایالات متحده 


ساختار اداری سازمان های نفتی کویت

 

مسئولیت کنترل توسعه نفت در دست دولت کویت است . شورای عالی نفت (spc) با ریاست نخست وزیر کویت و شش وزیر و شش نماینده‌ی بخش خصوصی که هر سه سال یکبار تغییر می کنند و البته توسط امیر کویت انتخاب می گردند مجموعه سیاست های نفتی کویت را بر عهده دارند، و وزارت نفت عهده دار نظارت همه جانبه بر اجرای سیاست‌ها در بخش بالادست و پایین دست در هر دو مورد نفت و گاز را بر عهده می گیرد.
مدیریت سرمایه گذاری های داخلی و خارجی در نفت نیز بر عهده ی شرکت نفت(پتروشیمی) کویت (KPC) می باشد .و سازمان نفتی (KOC) از شرکت های فرعی نفتی در سطح بالا دست است که توسط دولت کویت در سال 1975 میلادی ایجاد شد و مدیریت توسعه همه ی بخش های بالادستی در بخش نفت و گاز بر عهده ی این سازمان است. شعب مختلف سازمان نفتی(پتروشیمیایی) کویت (KPC) کنترل بخش های نفتی کویت را بر عهده داردو شرکت ملی نفت کویت(KNPC)کنترل بخش های پایین دستی را بر عهده دارد و همچنین شرکت صنایع پتروشیمی (PIC) مسئولیت بخش های پتروشیمیایی را در دست دارد . نظارت بر عملیات صادرات توسط دو شرکت ملی نفت کویت و شرکت تانکر نفت کویت صورت می پذیرد  و منافع خارجی شرکت نفت کویت در زمینه اکتشافات نفتی به شرکت امور خارجی اکتشاف نفت کویت  (kufpec) واگذار شده است و کنترل عملیات توسعه بین‌المللی بالادست و پایین دست نفت کویت بر عهده‌ی شرکت نفت بین المللی کویت (KPI) می باشد . در نهایت در طول دهه ی گذشته شرکت انرژی کویت (KEC) که یک شرکت خصوصی است تعدادی از منافع خارجی کویت را برعهده گرفت که از جمله می توان منافع یمن ، مصر ، روسیه ، پاکستان و عمان را نام برد.
 
منطقه‌ی قسمتبندی خنثی (pnz) مدیریت مختص به خود را دارد که توسط شرکت هایی با فعالیت‌های بخش خشکی و دریایی از هم جدا شده اند . بخش ساحلی توسط شرکت نفتی مستقل آمریکایی (Aminoil) توسعه یافت و در سال 1977 این بخش ملی شد . نفت گتی که به وسیله‌ شورون در زمینه توسعه بخش خشکی منطقه‌ خنثی ، بخش جنوبی umm Gudair و humma ایجاد شده بود تنها شرکت کننده‌ای بود که در نهایت با شرکت نفت(پترولیوم)کویت (KPC) باقی ماند اگرچه مدیریت تمامی منافع KPC PNZ به شرکت خلیج نفتی کویت (KGOC) _واقع در خلیج فارس _ منتقل شد. در بخش دریایی یک شرکت ژاپنی با همکاری شرکت نفت عربستان(AOC)میدان های نفتی خفجی ، هاؤت ، لؤلؤ و دورا را در سال 1960 میلادی کشف نمودند.
امتیاز بهره‌برداری از این میادین بین عربستان سعودی و کویت در سال‌های 2000 و 2002 منقضی شد که هیچکدام از این قراردادهای بهره‌برداری هیچگاه تمدید نشدند. KGOC در سال 2002 به منظور نظارت بر عملیات دریایی بهره‌برداری توسط KPC تاسیس شد و پس از آن همراه با شرکت عملیات خلیج (فارس) آرامکو (AOGC) یک شرکت مشترک با نام شرکت عملیاتی الخفجی(KJO) تشکیل شد که مدیریت تولیدات دریایی PNZ را بر عهده گرفت.
 
 
منبع : سایت رسمی سازمان انرژی ایالات متحده آمریکا
 


ویژگیهای مهم اقتصادی، اجتماعی و سیاسی کویت

 

امیرنشین کویت با مساحت ۸۱۸/۱۷ کیلومترمربع و جمعیت حدوداً دو میلیون نفر در شمال شبه جزیره عربستان و شمال غربی خلیج فارس بین ۸ و ۳۰ درجه عرض جغرافیایی و ۴۶و۴۸ درجه طول شرقی قرار گرفته و از شمال به عراق، از جنوب به عربستان سعودی و از شرق به خلیج فارس محدود می‌باشد. کویت سرزمینی است مسطح و بیابانی که سطح آن پوشیده از ماسه‌است و عوارض طبیعی چون کوهها و رودها در آن وجود ندارد. از آنجا که فعالیتهای سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و غیره پیرامون شهر (کویت) می‌چرخد، از نظر مساحت و جمعیت می‌توان مفهوم دولت - شهر را بر کویت اطلاق کرد. این کشور در کرانه‌های خلیج فارس دارای جزایر متعددی است که مهمترین و بزرگترین آنها عبارتند از: بوبیان، فیلکه، وریه، مسکان، عوهه، ام النمل، قاروره، ام المرادم و کبر. کویت به لحاظ وضعیت جغرافیایی همواره مرکز مهمی برای کشتیرانی و فعالیتهای دریایی بوده‌است.
جمعیت : طبق آخرین سرشماری بعمل آمده در جولای ۲۰۰۱ جمعیت کویت در مجموع ۲،۲۵۴،۹۵۴ نفر بوده‌است. از این شمار ۷۷۰۱۸۰ نفر یعنی۳۹ درصد کویتی و ۱۲۲۰۹۳۵ نفر معادل ۶۳ درصد غیر کویتی و افراد فاقد تابعیت (بدون) می‌باشند. در مورد مناطق مسکونی، در حقیقت ۵ منطقه بیشتر در کویت وجود ندارد و بهمین دلیل در تقسیمات کشوری نیز پنج منطقه بنامهای العاصمه (پایتخت)، حولی، الاحمدی، الجهراء و الفروانیه بنام ۵ استان نامگذاری شده‌است. بیشترین جمعیت مربوط به استان حولی و کمترین جمعیت در استان الجهراء مقیم می‌باشند. جمعیت غیرکویتی‌ها مقیم این کشور نیز بیشتر در استان (حولی) ساکن می‌باشند. مردم کویت از نژادسفید و از تیره آریایی و سامی بوده و در میان آنها سایر نژادهای عرب مانند عدنانی‌ها (نخستین گروه مهاجر از نجد به این سرزمین در جمع قبیلة عنره بوده‌اند) و قحطانی‌ها نیز یافت می‌شود.
اوضاع اقتصادی: جنگ دوم خلیج فارس و اشغال کویت در سال ۱۹۹۰ ضربه مهلکی را بر اقتصاد کویت وارد ساخت و بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار از ذخایر خارجی و سرمایه گذاریهای این کشور را برباد داد. مجموع خسارات وارده به کویت در نتیجه اشغال آن از سوی عراق بیش از ۴۴/۱۰۹ میلیارد دلار برآورد شده‌است. پس از جنگ خلیج فارس نیز ساختار اقتصاد کویت تغییری نیافت. تولید ناخالص داخلی کشور پس از یک افول ناشی از اشغال تا سال ۱۹۹۳ روبه افزایش نهاد. کویت اقتصادی کوچک و محدود، ولی باز دارد که به شدت به صدور نفت خام وابسته‌است. فروش نفت خام ۹۰ درصد تولید ناخالص داخلی و ۷۵ درصد بودجه دولت را شامل می‌شود. بحران جهانی نفت در اواخر سال ۱۹۹۸ و اوایل سال ۱۹۹۹ موجب شد تا بودجه این کشور از ۵/۵ میلیارد دلار به ۳ میلیارد دلارکاهش یابد وهمین امر مشکلات گسترده‌ای را برای اقتصاد کویت فراهم آورد. البته حجم زیاد ی از مشکلات اقتصادی کویت در ۱۰ سال گذشته مربوط به اثار تخریبی حمله عراق به تاسیسات نفتی این کشور در سال ۱۹۹۰ است. تامین بودجه بازسازی شهرها و واحدهای اقتصادی از یکسو و هزینه اعزام نیروهای نظامی آمریکا برای دفاع از کویت در مقابل تهدیدات جاه طلبانه عراق موجب شده‌است که دولت کویت در سال‌های اخیر به فکر جذب سرمایه‌های خارجی در کشور باشد. کویت با توجه به جمعیت کم و تولید ناخالص ملی نسبتاً بالا، از درآمد سرانه خوبی برخوردار است. متوسط درآمد سرانه مردم کویت که در سال ۱۹۹۹ حدود ۱۲ هزار و ۵۰۰ دلار بود، در سال ۲۰۰۰ به حدود ۱۴ هزار دلار رسید. در این کشور کمتر کسی زیر خط فقر زندگی می‌کند و اغلب خانواده‌ها از زندگی نسبتاً مرفهی برخوردارند. تمایل به تجملات و تشریفات که به صورت یک خرده فرهنگ در خانواده‌های کویتی نمود یافته‌است، برگرفته از همین رفاه نسبی اجتماعی است. نرخ تورم اقتصادی در کویت کمتر از ۲ درصد برآورد می‌شود که نرخ معقولی است (این نرخ در سال ۱۹۹۷ حدود ۷/۸% درصد بود). کویت یک میلیون نفر نیروی کار دارد که اغلب آنها مهاجران کشورهای اطراف هستند.۵۰ درصداز نیروی کار کویت در بخشهای دولتی و خدمات اجتماعی،۴۰ درصد در بخش خدمات و ۱۰ درصد در بخش صنعت و کشاورزی شاغلند. کویت خریدار خوبی برای مواد غذایی، مصالح ساختمانی، سبزیجات و پوشاک کشورهای اطراف است. واحد رسمی پول کویت دینار است که خود به یکهزار فلس تقسیم می‌شود. هر دلار امریکا در حال حاضر حدوداً با ۳۰۶۱۰/۰ دینار کویت برابری می‌کند (نرخ برابری ۱۲ می۲۰۰۱ میلادی). شهر کویت به لحاظ هزینه‌های بالای زندگی در آن، یکی از ۲۰ شهر گران جهان است پس از سال ۱۹۹۱ مشکلات اقتصادی پیشین کویت با پیامدهای زیانبار و سنگین جنگ دوم خلیج فارس گره خورد و نیاز مبرم به تحول در ساختار اقتصادی این کشور گردید. دولت کویت برای پیمودن این راه و حل مشکلات بنیادی اقتصادی خود از مشورتهای بانک جهانی و صندوق بین المللی پول کمک گرفت. درسال ۱۹۹۳ هیئتهای کارشناسی این دو سازمان از کویت بازدید کردند و اجرای یک برنامة اصلاحات اقتصادی را توصیه نمودند که محورهای عمده آن عبارت است از: ۱- خصوصی سازی ۲- حذف یارانه‌ها (سوبسید) و خدمات رایگان، افزایش مالیاتها کویت در کشورهای اروپایی و آمریکایی و آسیایی به صورت مستقیم و غیرمستقیم سرمایه گذاری کرده‌است. عمده ترین این سرمایه گذاریها در هفت کشور صنعتی دنیا می‌باشد. تراز پرداخت‌های تجاری کویت در سالهای ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸ به ترتیب۱/۷ میلیارد دلار و ۶۴۱ میلیون دلار بود. همچنین، تراز حساب جاری این کشور در سال‌های فوق به ترتیب به ۹/۷ میلیارد و۹/۲ میلیارد دلار رسید. نفت خام، مواد پتروشیمی، فرآورده‌های غذایی، فلزات ساختمانی و نمک، عمده محصولات صنعتی ومعدنی کویت را تشکیل می‌دهند. کویت همچنین توان تولید ۲۷ میلیارد کیلو وات ساعت انرژی الکتریکی دارد که تماماً توسط نیروگاه‌های حرارتی تامین می‌شود و به مصرف واحدهای داخلی می‌رسد. کویت کشاورزی چندان مطرحی ندارد و فعالیتهای شیلاتی آن محدود به صید ماهی و میگو می‌شود. حجم صادرات سالانه این کشور به ۵/۱۳ میلیارد دلارو میزان واردات آن به ۱/۸ میلیارد دلار می‌رسدآمریکا، ژاپن، کره جنوبی، هند، سنگاپور، انگلیس، آلمان وایتالیا بزرگترین شرکای تجاری کویت هستند.
بخشهای مختلف اقتصادی:
نفت: کویت با وجود وسعت کم یکی از بزرگترین کشورهای تولیدکننده نفت جهان است. عایدات نفتی مهمترین مؤلفه درآمدهای دولت کویت بشمار می‌رود. ذخایر نفتی این کشور ۷۰ میلیارد بشکه تخمین زده می‌شود که بیش از سه برابر ذخایر نفتی ایالات متحده آمریکا و ۱۰ درصد از کل ذخایر نفتی جهان است. تولید نفت کویت طی سال ۱۹۹۴ در سطح ۲ میلیون بشکه در روز (شامل نفت استخراج شده از منطقه بی طرف) قرار داشت. در خرداد ماه ۱۳۷۳ با بازسازی و راه اندازی کامل سومین واحد تقطیر پالایشگاه الاحمدی توان پالایش نفت کویت به ۸۰۰ هزار بشکه در روز رسید که از این مقدار حدود ۱۲۰ هزار بشکه به مصرف داخلی و روزانه ۷۰۰ هزار بشکه آن صادر شد. میزان تولید ناخالص داخلی کویت در سال ۱۹۹۹ به خاطر کاهش قیمت جهانی نفت به مرز ۸/۲۵ میلیارد دلار رسیده بود، در سال ۲۰۰۰ با روند افزایش نرخ نفت در بازارهای بین المللی به بیش از ۲۹ میلیارد دلار رسید. از سوی دیگر، نرخ رشد تولید ناخالص داخلی کویت هم اکنون بین ۵/۲ تا ۳ درصد برآورد می‌شود (این نرخ درسال ۱۹۹۹حدود ۱/۱ درصد بود) طی سالهای گذشته با بهره برداری از سه حلقه چاه جدید در منطقه مرزی (الرتقه) جمع چاههای در دست بهره برداری در این منطقه را به ۱۱ حلقه رساند. چاههای منطقه (الرتقه) مورد ادعای دولت عراق است و به موجب علامت گذاری جدید مرزی در طرف کویت واقع شده‌است. اجلاس وزرای نفت کشورهای صادرکننده نفت (اوپک) در ژانویه ۲۰۰۱ سقف تولید نفت کویت را درحد ۲ میلیون و ۲۱ هزار بشکه در روز تعین کرد.
گاز: همپای رشد صنعت نفت در کویت، این کشور اقداماتی را نیز برای استخراج و بهره برداری از منابع گاز طبیعی (بوتان، پروپان، نپتان) آغاز کرد. منابع گاز در اطراف بندر الاحمدی و شعیبه ذخیره و سپس توسط سوپر تانکرهای ویژه حمل گاز به کشورهای مصرف کننده از جمله ژاپن و سایر کشورهای غربی صادر می‌گردد. تولید و استخراج گاز در کویت روند رو به رشدی را نشان می‌دهد هر چند که در آن نوساناتی نیز دیده می‌شود.
 


مهمترین واحدهای صنعتی کویت

 

پالایشگاه‌ها: پالایشگاهها و صنایغ نفتی مهمترین واحدهای صنعتی کویت هستند. کویت دارای سه پالایشگاه عمده‌است که عبارتند از: پالایشگاه الاحمدی، پالایشگاه میناء عبدالله و پالایشگاه شعیبیه، توان پالایش نفت در سه پالایشگاه مذکور تا یک میلیون بشکه در روز برنامه ریزی شده‌است. صنایع پتروشیمی: صنایع پتروشیمی کویت چندان گسترده نیست. این صنایع از سال ۱۹۷۱ آغاز بکار کرد. صنایع شیمیایی: چندین واحد صنعتی که عمدتاً به پالایشگاههای کویت وابسته هستند به تولید مواد شیمیایی از قبیل گازهای صنعتی (ارگون، فرئون، هالون) اکسیژن می‌پردازند. تأسیسات و واحدهای صنعتی کویت در ۲۹ ناحیه مختلف کشور عمدتاُ در اطراف شهر کویت، ناحیه مرکزی و جنوبی در کنار بنادر مستقر شده‌اند. ناحیه صنعتی الشعیبه اولین و مهمترین ناحیه صنعتی کویت به لحاظ بزرگی و اهمیت صنایع مستقر در آن است. پس از ناحیه الاحمدی و العبدالله به لحاظ اهمیت و بزرگی واحدهای صنعتی مستقر در آنها که عمدتا" پالایشگاههای نفت کویت و صنایع وابسته به آن هستند قرار می‌گیرند. از نظر پراکندگی تعداد واحدهای صنعتی، نواحی الشویخ، صبحان، الری، امغره و کبار المقاولین بیشترین تعداد کارگاههای صنعتی را دارا هستند و پس از آنها مناطق الاحمدی، المطلاع، الشعیبه و الصلیبه به ترتیب بیشترین واحدهای صنعتی را دارا هستند.
تولید ناخالص داخلی : تولید ناخالص داخلی کویت پس از جنگ دوم خلیج فارس و از سرگیری فعالیتهای اقتصادی در سال ۱۹۹۲ رشد داشت. در سال ۱۹۹۳ تولید ناخالص داخلی کویت به ۳۴/۷ میلیارد دینار رسید که در مقایسه با سال ۱۹۹۲، ۳۳% رشد داشت. این مبلغ در سال ۱۹۹۹ بالغ بر ۸/۴۴ میلیارد دلار بوده‌است
صادرات : طبیعتاً نفت و فرآورده‌های نفتی مهمترین اقلام صادراتی کویت و بیش از ۹6% آنرا تشکیل می‌دهند. در سال ۱۹۹۴ مجموع ارزش صادرات کویت، ۳۴/۳ میلیارد دینار (بیش از ۱۱ میلیارد دلار) بود که از این رقم ۱۱/۳ میلیارد دینار (۳/۱۰ میلیارد دلار) را صادرات نفتی تشکیل می‌دادند
 


سابقه کشور کویت

کویت به عنوان یکی از کویت به عنوان یکی از اعضای سازمان اوپک، چهارمین صادر کننده عمده نفت در بین کشور های عضو سازمان در سال 2010 بوده است. اقتصاد کویت به شدت به صادرات فرآورده های نفتی وابسته است بطوری که صادرات نفت، 95 درصد از کل صادرات کشور و 95 درصد از کل درآمد دولت را تشکیل می دهد. کویت دارای یک صندوق مستقل ارزی بوده که نظارت بر تمام مخارج دولتی و سرمایه گذاری های بین المللی را بر عهده دارد. کویت 10 درصد از درآمد خود را برای جلوگیری از کاهش تولید نفت سرمایه گذاری می نمایدبه عنوان یکی از اعضای سازمان اوپک، چهارمین صادر کننده عمده نفت در بین کشور های عضو سازمان در سال 2010 بوده است. اقتصاد کویت به شدت به صادرات فرآورده های نفتی وابسته است بطوری که صادرات نفت، 95 درصد از کل صادرات کشور و 95 درصد از کل درآمد دولت را تشکیل می دهد. کویت دارای یک صندوق مستقل ارزی بوده که نظارت بر تمام مخارج دولتی و سرمایه گذاری های بین المللی را بر عهده دارد. کویت 10 درصد از درآمد خود را برای جلوگیری از کاهش تولید نفت سرمایه گذاری می نمایداعضای سازمان اوپک، چهارمین صادر کننده عمده نفت در بین کشور های عضو سازمان در سال 2010 بوده است. اقتصاد کویت به شدت به صادرات فرآورده های نفتی وابسته است بطوری که صادرات نفت، 95 درصد از کل صادرات کشور و 95 درصد از کل درآمد دولت را تشکیل می دهد. کویت دارای یک صندوق مستقل ارزی بوده که نظارت بر تمام مخارج دولتی و سرمایه گذاری های بین المللی را بر عهده دارد. کویت 10 درصد از درآمد خود را برای جلوگیری از کاهش تولید نفت سرمایه گذاری می نماید


نفت کشور کویت

بر طبق آمار منتشر شده در مجله نفت و گاز در ژانویه 2012، کشور کویت دارای ذخایر نفتی معادل 5/101 بیلیون بشکه می باشد که 7 درصد از کل ذخایر نفت جهان را تشکیل می دهد. تعدادی ذخایر کوچکتر هم در منطقه آزاد Aka Devided Zone وجود داشته که کویت آنها را بصورت نصف – نصف با عربستان سعودی شریک است. نفت موجود در منطقه آزاد برابر 5 بیلیون بشکه بوده که این مقدار، میزان نهایی نفت کویت را به 104 بیلیون بشکه می رساند


اکتشاف و تولید نفت در کویت

در سال 2010، کشور کویت به میزان 5/2 میلیون بشکه در روز مواد نفتی تولید کرده است که حدود 250 هزار بشکه آن مربود به منطقه آزاد PNZ است. از میان کل تولید نفتی کشور در سال 2010، حدود 3/2 میلیون بشکه در روز آن، نفت خام و مابقی مواد نفتی مایع بوده است. بیش از 50 درصد از تولید نفت خام کویت در سال 2010 مربوط به حوزه Buvgan در جنوب کشور است. KPC بودجه ای معادل 90 میلیون دلار را برای توسعه پروژه های بالادست شامل اکتشاف و تولید و پروژه های پایین دست (توزیع و پالایش) اختصاص داده است. از جمله این پروژه ها توسعه امکانات صادرات، افزایش ناوگان حمل و نقل، ساخت پایگاه های فرآوری و پالایشگاه هم در داخل کشور و هم در خارج از کشور، که تمامی این ها ظرفیت تولید کشور کویت را به 4 میلیون بشکه در روز، تا انتها سال 2020 خواهد رساند. با توجه به بن بست های سیاسی در کشور کویت، طی سال های اخیر اکتشافات قابل توجهی در رابطه با حوزه های نفتی صورت نگرفته است. بخشی از مخازن نفت سبک به تازگی در مرکز کویت کشف گردیده که البته به این زودی به بهره برداری نخواهد رسید


آمار صادرات و مصرف در کشور کویت

میزان صادرات کویت تابحال برابر 8/1 میلیون بشکه در روز بوده که میزان 7/1 میلیون بشکه آن نفت خام است. نفت خام کویت عمدتاً به صورت مخلوط نفت سبک وسنگین به فروش می رسد. در سال 2010، کویت به میزان 4/1 میلیون بشکه در روز به بازار آسیای شرقی، به آمریکا 196 هزار بشکه در روز و به اروپای غربی حدود 100 هزار بشکه در روز نفت صادر نموده است. با توجه به اینکه بخش عظیمی از نفت کویت به آسیا صادر می گردد، مقداری از نفت کویت بطور غیر مستقیم و از طریق کشور های دبی و عمان صادر میشود. پایانه مینا الاحمدی به عنوان اصلی ترین پایانه صادراتی نفت خام کویت در نظر گرفته می شود. کشور کویت پایانه های صادراتی دیگری مانند مینا عبدالله، شوعیبا، مینا السعود و مینا الضور را جهت صادرات فرآورده های نفتی بکار می گیرد. برای تامین نیاز واردات نفت از عراق و تولید نفت مناطق شمالی کویت، پایانه جدیدی در جزیره Bubiyan در حال ساخت می باشد. کشور کویت تنها بخش کوچکی از فرآورده های نفتی خود را مصرف می کند. در سال 2010 کشور کویت تنها 325 هزار بشکه در روز را مصرف نموده و مابقی را برای صادرات در نظر گرفته است. با وجود افزایش میزان تقاضای نفت در مصرف داخلی و تولید انرژی الکتریکی، انتظار می رود که طی سالهای آینده میزان نرخ 87 درصدی صادرات نفت، ثابت باقی بماند


گاز طبیعی در کشور کویت

طبق آمار منتشر شده در مجله نفت و گاز 2011، کشور کویت دارای ذخایر گازی حدود 63 تریلیون فوت مکعب می باشد. مخازن کنونی گاز کویت به مقدار قابل توجهی نرسیده که این موضوع نیاز به پروژه های اکتشافی جدید را نمایان می سازد. اگرچه بعضی شرکت های بین المللی به پروژه های اکتشاف جدید در شمال کشور علاقمندی نشان داده ولی مشکلات موجود سیاسی، روند اجرای این پروژه ها را کند خواهد نمود. بعلاوه وجود ساختار پیچیده جغرافیایی مخازن گاز در این کشور عملیات بهره برداری از آنها را پر هزینه و مشکل می نماید.


تولید و اکتشاف گاز در کویت

در سال 2010، کشور کویت مقدار 17/1 بیلیون بشکه گاز طبیعی در روز تولید نموده است. این مقدار، رشد 8 درصدی نسبت به سال قبل داشته است. کشور کویت به علت بالا رفتن تقاضای مصرف داخلی، استفاده از گاز برای تولید انرژی الکتریکی و استخراج نفت، نیازمند به افزایش توان تولید گاز طبیعی در کشور خود می باشد. KOC (شرکت نفت کویت) برنامه هایی را جهت بالا بردن ظرفیت تولید گاز به مقدار 4 بیلیون فوت مکعب در روز را تا سال 2030، تدوین نموده است. عمده تولید گاز کویت از نوع مخلوط با نفت می باشد. تولید در سال 2010، حدود 1 بیلیون بشکه در روز گاز مخلوط با نفت و 150 الی 200 هزار بشکه در روز گاز طبیعی بدون حضور نفت بوده است. باتوجه به تخمین های زده شده اکتشاف مخازن جدید گاز بدون نفت می تواند نقش موثری در افزایش نرخ تولید گاز این کشور داشته باشد. مشکلات سیاسی و اقتصادی کویت باعث گردیده که پروژه های اکتشاف به حالت تعلیق در بیاید و دولت کویت تمرکز خود را بیشتر بر روی استخراج پروژه فعلی در شمال کشور بگذارد


مصرف و صادرات در کشور کویت

در سال 2010، کشور کویت حدود 529 بیلیون فوت مکعب گاز طبیعی مصرف نموده که معادل 45/1 بیلیون فوت مکعب در روز می باشد.

از سال 2008 تا کنون کشور کویت بیشتر از تولید خود، گاز طبیعی مصرف نموده است. مشکل کمبود گاز در کویت می تواند همواره تولید انرژی الکتریکی مورد نیاز این کشور را تهدید نماید. در نتیجه کویت مجبور به واردات نمودن گاز به فرم مایع از کشور های همسایه نظیر یمن و عمان شده است. با توجه به مخالفت عربستان جهت احداث خط لوله مستقیم از قطر به کویت، این گاز به طور غیر مستقیم از قطر به Abu Dhabi و بعد به کویت وارد می شود. ایجاد کمبود انرژی الکتریکی مورد نیاز در فصل تابستان، کشور کویت را مجبور به غیر فعال نمودن مراکز پر مصرفی مانند پالایشگاه ها و پایگاه های فرآوری جهت رفع کمبود انرژی الکتریکی می نماید. در ژوئن 2009 کشور کویت قراردادی مبنی بر واردات گاز مایع با شرکت Shell امضا نمود که اولین محوله تحویلی گاز در اگوست همان سال ارسال گردید. همچنین کویت قرارداد دیگری را مابین خود و شرکت بین المللی انرژی Vitol در آپریل 2010 امضا نمود که طی آن اولین محموله گازی در سال 2013 دریافت خواهد شد. کشور کویت گاز طبیعی خود را از طریق ترمینال ورودی گاز LNG، مینا الاحمدی، در خلیج فارس دریافت می نماید. ظرفیت دریافت گاز طبیعی این ترمینال صادراتی برابر 500 میلیون بشکه در روز است. مطالعاتی مبنی بر افزایش امکانات واردات گاز NLG به کویت تا انتها 2011 انجام گردید که ماحصل آن رفع کامل نیاز به گاز از طریق واردات خواهد بود.


اطلاعات سیاسی و اقتصادی

  • نوع حکومت: امیرنشین
  • واحد پول: KWD دینار کویت
  • اقتصاد: نفت ، گاز
  • منابع طبیعی: نفت ، گاز ، موجودات دریایی
  • صادرات
    • نفت: 2021000 بشکه/روز
  • تولید ناخالص داخلی
    • سال 2011: 676،223،000،000 $
  • سرانه: 25،345 $

جهت مشاهده کلیک کنید

اطلاعات جغرافیایی

  • مساحت: ۱۷،۸۱۸ کیلومتر مربع
  • رتبه در جهان از بعد مساخت: 157
  • تراکم جمعیت: 11 km۲
  • رتبه در جهان از لحاظ تراکم جمعیت: 168
  • مختصات جغرافیایی
    • شرقی: ′۵۸°۴۷
    • شمالی: ′۲۲°۲۹
  • منطقه زمانی: AST
  • خط ساحلی: ۴۶۲ km
  • جمعیت: ۳٬۳۹۹٬۶۳۷
  • زبان رسمی: عربی
  • دین رسمی: اسلام
  • پایتخت: کویت

جهت مشاهده کلیک کنید